عماد الدين محمود بن مسعود شيرازى
182
رساله افيونيه ( فارسى )
عاج : استخوان فيل . ( تكملة الاصناف ، ح 2 ، ص 449 ) عاجل : سريع ، بىدرنگ . ( آنندراج ) عبّاد : جمع عابد ، پرهيزگاران . ( آنندراج ) عد نمودن : شمردن . ( آنندراج ) عذب : گوارا . ( منتهى الارب ) عروض : جمع عرض ، آنچه لاحق گردد مردم را از بيمارى و جر آن . ( لغت نامهء دهخدا ) عزب : مرد بىزن . ( تكملة الاصناف ، ج 2 ، ص 446 ) عصر : به معنى فشار دادن و با دست خود فشردن است . ( آنندراج ) عطلت : بيكارى . ( تكملة الاصناف ، ج 2 ، ص 485 ) عفن : گنديده و بدبوى . ( آنندراج ) عود كردن : بازگشتن . ( آنندراج ) غائله : شر . ( تكملة الاصناف ، ج 2 ، ص 500 ) غاير : عميق ، ژرف . ( آنندراج ) غبا : يك روز در ميان روزى آمدن و روزى نه . ( لغت نامهء دهخدا ) غش : مادّهاى كه به تقلّب و خيانت يا به صورت ديگر داخل مادّهاى مطلوب و نفيس و گرانبها كرده باشند . ( آنندراج ) غضبان : خشمگين . ( تكملة الاصناف ، ج 2 ، ص 499 ) غليان : جوشيدن . ( لغت نامهء دهخدا ) غوص : فرو رفتن ، شنا . ( آنندراج ) فاتر : نه گرم و نه سرد . ( تكملة الاصناف ، ج 2 ، ص 508 ) فتور : نيم گرم شدن ، سستى . ( منتهى الارب ) فتيله : به فارسى شافه نامند . جهت تليين طبع و جذب مواد از اعالى بدن مستعمل است . ( تحفه حكيم مومن ) فجّه : خام ، نارس . ( لغت نامهء دهخدا ) فربه : چاق . ( لغت نامهء دهخدا ) فريقين : تثنيهء فريق ، دو گروه ، دو فريق . ( لغت نامهء دهخدا ) فضلات : مواد زائد . ( لغت نامهء دهخدا ) قرابادين : علم به ماهيّت و خواصّ ادويهء مركبه .